Syberia Remastered İnceleme

Studio Virtuallyz tarafından geliştirilen Syberia Remastered çıkışını gerçekleştirdi. Peki Syberia Remastered bizlere neler sunuyor? Remaster kültürünün hakkını verebiliyor mu? Tüm detaylarıyla Syberia Remastered inceleme yazımız yayımda!

Syberia Remastered İnceleme

2002’de macera severler Benoît Sokal’ın Syberia’sı ile bir klasiğe kavuşmuş oldu. Kariyer odaklı Amerikalı bir avukat olan Kate Walker’ın, içindeki maceraperesti keşfetmek için uzak ve harap olmuş Avrupa bölgelerinde bir yolculuğa çıkışına tanıklık ettik. Saat mekanizmasıyla çalışan düzeneklerle ve solmuş şehirleriyle, hem insan hem mekanik tuhaf karakterlerle dolu bir dünyada geçen Syberia, üç oyunluk bir seriden oluşuyor.

Şimdi Virtuallyz Gaming, Microids iş birliği içinde, Syberia Remastered ile her şeyin başladığı noktaya geri dönüyor. Kate’in yolculuğu, birçok Voralberg otomatonuyla ünlü, tuhaf ve şirin bir Avrupa kasabası olan Valadilene’de başlıyor. Kate buraya, aile işletmesi olan Voralberg fabrikasının sahipliğini büyük bir Amerikan oyuncak şirketine devredecek satışı tamamlamak için geliyor.

Çok geçmeden Kate, mirası alacak kişinin dahi ama duygusal olarak çocuk ruhlu mucit Hans olduğunu öğreniyor. Bu durum anlaşmanın tamamen bozulmasına vesile oluyor ve olaylar gelişmeye başlıyor. Dahası, Hans onlarca yıl önce mamutları aramak için Avrupa’yı dolaşmak üzere Valadilene’den ayrılmış, ve bunu çocukluğundan beri süregelen bir takıntı haline getirmiş biri.

Seriye henüz hiç girmemiş oyuncular için hikaye bozanlık yapmayacağımdan bu noktadan sonra daha fazla detay vermekten kaçınacağım. Valadilene’in şirin, endüstriyel atmosferinden sonra Kate’in macerası birbirinden etkileyici yerlere uzanıyor. Barrockstadt, girişini dört mamut heykelinin süslediği, tren istasyonu ise canlı bir konservatuar evi gibi tasarlanmış, görkemli bir üniversite.

Komkolzgrad, kirli kırmızı renklerle kaplı, kömürle kararmış bir maden çukuru. Boğucu bir atmosfere sahip. Aralbad ise eskiden ünlülerin ve zenginlerin uğrak yeri olan prestijli bir spa kasabasıyken artık yalnızca geçmiş görkeminin gölgelerini barındıran, yaşlanmış bir kış beldesi. Orijinal oyunda bu lokasyonlar son derece etkileyiciydi, remaster ile daha da büyüleyici hale gelmişler.

Syberia ilk çıktığında, gerçek zamanlı 3D grafik severlerin beklediği detay seviyesini sunacak kadar gelişmiş değildi. Şimdi ise her mekan baştan aşağı titizlikle yeniden inşa edilmiş ve tam gerçek zamanlı 3D olarak sunulmuş. Oyuncuların yirmi yıl önce hayal bile edemeyeceği bir detay seviyesiyle. Sokakların her taşı, çiçeklerin her yaprağı gözler önünde. Önceden çoğunlukla statik olan arka planlar artık hayat kazanmış.

Akarsularda su şırıldıyor, dev bulutlar gökyüzünde süzülüyor, kar yağışı toprağa beyaza bürüyor…

Karakterler de önceki hallerine göre daha detaylı şekilde yeniden modellenmiş. Hepsi orijinal tasarımlara sadık kalınarak güncellenmiş. Bir tek Kate Walker hariç. Kate yeni görünümüyle artık çok daha sıradan bir yüzle karşımıza çıkıyor. Eskiden anında tanınabilir bir karakter olan Kate, şimdi arka plan NPC’lerinden hallice biri gibi duruyor.

Karakterlerdeki detay artışı özellikle diyaloglarda göz önüne çıkıyor. Kamera artık eskisi gibi uzaktan sabit açıdan değil, konuşmacılara doğru yaklaşıyor. Ancak burada da işler kusursuz değil. Dudak senkronu hala oldukça zayıf; karakterler yalnızca sözlerine kabaca uyacak şekilde ağız açıp kapatıyorlar ve yüz ifadeleri neredeyse hiç değişmiyor. Gözler de bir o kadar cansız.

Üstelik kamera zaman zaman konuşmayla ilgisi olmayan nesnelere geçerek dikkati dağıtıyor. Orijinal Syberia’nın en güçlü yanlarından biri olan tuhaf karakterlerle yapılan bu diyaloglar, remaster’da ne yazık ki aynı etkiyi her zaman yaratamıyor. Detaylı çevre ve karakter modellerine rağmen, sinematik ara sahnelerle aralarında büyük bir tezat var.

Orijinal oyunda önemli hikaye anlarında, oyuncuya bir ödül gibi sunulan yüksek kaliteli video sahneleri devreye giriyordu. O zamanlar bu yöntem, daha dinamik ve daha yüksek grafikli sahneler sunmak için yaygındı ve Syberia’nın sahneleri oldukça dikkat çekiciydi. Dev trenin geceyi yararak ilerleyişi, Kate’in müzik kutusundaki küçük kuklaların dansını izlemesi gibi pek çok unutulmaz sahne vardı.

Ne yazık ki remaster bu noktada en büyük eksiyi alıyor. Bu sahneler oyun motorunda yeniden yaratılmamış; bunun yerine 2002 kayıtları yalnızca upscale edilerek aynen kullanılmış.

Kimi zaman 16:9 ekrana uyacak şekilde genişletilmiş, kimi zaman kenarlarda siyah boşluklarla 4:3 formatında bırakılmışlar. Üstelik videolar hala orijinalindeki gibi 16-bit renk derinliğinde; bu da günümüz büyük ekranlarında çok daha göze batan renk bantlaşmalarına ve artefaktlara yol açıyor. Bu sahnelerde Kate’in eski yüzü kullanıldığı için, oyundaki yeni Kate modeliyle aralarında bariz bir tutarsızlık oluşuyor. Neden?!

Kate’in görünümü değişmiş olsa da sesi aynı. Remaster, orijinal oyunun tüm ses dosyalarını korumuş. Bu da seslendirmelerin hala muhteşem olduğu anlamına geliyor. Barrockstadt’ın resmi tavırlı akademisyenlerinden emekli opera şarkıcısının güçlü sesine kadar tüm karakterler kulağa harika geliyor. Sharon Mann’in Kate’e kattığı sıcaklık ve güç özellikle takdire değer. Kate yolculuk boyunca olgunlaşıyor ve seslendirme bu dönüşümü kusursuz yansıtıyor.

Oscar ise oyuncuya Kate’in ağzından sabır testleri yaşatan ama sevimliliğini de kaybetmeyen bir karakter. Sizin de seveceğinize eminim. Remaster’a hazırlanırken orijinal oyunu online kanaller üzerinden tekrar izledim. Ses kalitesinde bir fark görmedim; orijinal kayıtlar o dönem için gayet başarılıydı, şimdi de öyle. Ancak bu karşılaştırma, remaster’ın tamamen bire bir bir uyarlama olmadığını da ortaya çıkarıyor. Bazı diyalog satırları ve hatta bazı sahneler tamamen kesilmiş.

Ayrıca karakter modellendirmeleri ve mekanlar için büyük çaba harcanmış olsa da karakter animasyonları için aynı şey söylenemez. Orijinalde hareketler motion capture ile kaydedilmişti ve son derece doğal akıyordu. Remaster başlangıçta fena olmayan animasyonlar sunuyor; mesela Valadilene otelinin yöneticisi Kate’in valizlerini taşıyor. Ancak ilerledikçe animasyonların çoğu kayboluyor; yalnızca hikaye için kritik olanlar kalıyor.

Yeni Kate artık kapı açmıyor. Merdiven çıkmıyor; yürüyormuş gibi bacakları hareket ederken merdivenlerde kayarak yukarı çıkıyor. Bazı noktalarda animasyon eksikliği çok sarsıcı çünkü bu animasyonlar önceki oyunda bir sahneden diğerine doğal geçişler sağlıyordu. Kate’in bir merdiveni açıp anında en üstte “belirmesi” gibi durumlar artık sıradan kalıyor.

Bu durum bulmacalara da yansıyor. Syberia zaten zor bir oyun değildi; hikaye ve karakterlere odaklanan sekiz saatlik bir deneyimdi. Ancak remaster daha da sadeleşmiş. Gereksiz etkileşim noktaları kaldırılmış ki bu artı bir şey. Özellikle de Kate’in “açamadığını” söylediği ama oyuncuyu yanlış yönlendiren kapılar artık yok. Fakat bazı bulmacalar nedensiz yere tamamen oyundan çıkarılmış. Örneğin küçük çocuk Momo’nun yardımıyla nehrin önünü kapatma görevi artık oyunda hiç yok.

Hikaye olduğu gibi korunmuş. Bazı satırlar ve sahneler kaldırılmış olsa da ana olay örgüsü ve karakter gelişimleri aynı. Başlangıçta çekingen olan Kate, yolculuk ilerledikçe ne kadar yetenekli ve cesur olduğunu keşfediyor. Bunu telefon konuşmalarında net şekilde görüyoruz. Nişanlısı Dan, en yakın arkadaşı Olivia, patronu ve annesi sık sık arıyor.

İlk başta bu konuşmalara çok önem veren Kate, yolculuk ilerledikçe onların dünyasının ne kadar küçük ve önemsiz olduğunu fark ediyor. Final sahnesi hala orijinaldeki gibi etkileyici ve duygusal. Hem orijinal hem remaster’da Syberia’nın kalbinde duygu var. Benoît Sokal’ın oyunlarında görülen o hüzünlü, eski günlere duyulan özlem, tüm müziklere işlenmiş. Melodiler macera, şefkat, gerilim ve hüzün arasında gidip geliyor.

Kontroller açısından oyun 2002’den beri büyük mesafe kat etmiş. Remaster hala işaretle ve tıkla sistemine dayalı ama kontrolcü desteği ile artık işler daha akıcı yürüyor. Tamamen 3D bir dünyada olmanın getirisi olarak, Kate nesnelere yaklaştıkça beyaz noktalar beliriyor. Bunlara doğrudan tıklamak gerekiyor; hotspot’un herhangi bir yerine tıklamak yeterli olmuyor. Ayrıca ekranın sağ üstündeki büyük beyaz arayüz, doğanın içinde biraz göze batıyor.

Diyaloglar da yüksek kontrast beyaz yazı ile ekrana geliyor. Orijinaldeki defter görünümü çok daha doğal hissettiriyordu. Diyaloglar artık ünlem işareti ile “gerekli” ve “isteğe bağlı” olarak ayrılmış. Ancak oyunun ruhu çoğunlukla isteğe bağlı konuşmalarda yatıyor.

“Story” modu ile “Adventure” modu arasındaki fark ise çok büyük değil; ilki yalnızca Kate’in günlüğünde yapılacak görevleri göstererek hafif bir yönlendirme sağlıyor. Oyun yalnızca üç kayıt yuvası sunuyor, manuel kayıt yapılamıyor. Her sahne değişiminde otomatik kayıt var; çıkmadan önce bir kapıdan geçmek yeterli oluyor. Yine de orijinalde istediğiniz yerde kayıt yapabilmek çok daha özgürlükçüydü.

İnceleme yazımızı toparlayacak olursak; Syberia Remastered nostalji açısından güzel bir görsel deneyim sunuyor. Mekanlar ve karakterler Sokal’ın vizyonunu yeni bir netlikle canlandırıyor. Kate Walker’ın kalpten gelen yolculuğu olduğu gibi korunmuş. Seriye yeni başlayacaklar için kesinlikle oynanması gereken bir oyun.

Ancak orijinali sevenler biraz üzülebilir. Orijinal oyun bir sanat eseriydi; remaster grafiksel anlamda öne çıksa da birçok açıdan eşit seviyede hissettirmiyor. Yine de pişman değilim; remaster’ı oynadığım için mutluyum. Fakat seçim yapmam gerekse, eksiksiz bütünlüğü için hala orijinal oyunu tercih ederdim. Peki siz Syberia Remastered inceleme yazımız hakkında ne düşünüyorsunuz?

İlginizi Çekebilir: Beyond Good & Evil 20th Anniversary Edition İnceleme

Düşüncelerinizi hemen aşağıda yer alan yorumlar sekmesi üzerinden bizlerle paylaşmayı unutmayın sevgili geek.tr okuyucuları.